|
Hvað er AA?
AA-samtökin eru félagsskapur karla og kvenna, sem samhæfa reynslu sína, styrk og vonir, svo að þau megi leysa sameiginlegt vandamál sitt og séu fær um að hjálpa öðrum til að losna frá áfengisbölinu.
Til þess að gerast AA-félagi þarf aðeins eitt: Löngun til að hætta að drekka.
Inntöku- eða félagsgjöld eru engin en með innbyrðis samskotum sjáum við okkur efnalega farborða.
AA-samtökin eru sjálfstæð heild og óháð hvers kyns félagsskap öðrum. Þau halda sig utan við þras og þrætur og taka ekki afstöðu til opinberra mála. Höfuðtilgangur okkar er að vera ódrukkin og að styðja aðra alkóhólista til hins sama.
Það ert þú einn, sem tekur ákvörðun.
Ef þér finnst drykkjuskapur þinn valda þér vandræðum, eða vera kominn á það stig, að hann angri þig eitthvað, þá gæti verið að þú hefðir áhuga á að fá svolitla vitneskju um AA-samtökin og leiðir þeirra til afturhvarfs frá drykkjuskap. Þegar þú hefur lokið lestri þessum þá gæti niðurstaða þín orðið sú að AA-samtökin hafi ekkert fram að færa, sem hentaði þér. Ef sú yrði raunin, þá vildum við einungis ráðleggja þér að halda vöku þinni. Hugleiddu drykkjusiði þína vandlega í ljósi þess, sem þú kynnir að læra af þessum lestri. Dæmdu sjálfur, hvort áfengið er í raun og veru orðið þér vandamál. Og hafðu það hugfast að þú ert ávallt velkominn í hóp þeirra þúsunda karla og kvenna í AA-samtökunum, sem hafa leyst drykkjuvandamál sitt og lifa nú eðlilegu og skapandi lífi og láta hverjum degi nægja sína þjáningu í þeim efnum.
Þetta erum við
Við í AA, karlar og konur, höfum fundið og viðurkennt vanmátt okkar gegn áfengi. Við höfum lært það af reynslunni að við verðum að lifa án áfengis ef við viljum komast hjá því að steypa sjálfum okkur og okkar nánustu í ógæfu.
Við erum hluti af óformlegum alþjóðlegum félagsskap, sem starfar í litlum deildum í flestum þjóðlöndum. Höfuðtilgangur okkar er að vera ódrukkin og að aðstoða þá, sem til okkar kunna að leita, til hins sama. – Við erum ekki siðbótarmenn í venjulegum skilningi og við erum ekki tengd neinum sérstökum trúarflokki, eða háð neinum félagsskap öðrum. Það er ekki ætlun okkar að “ þurrka “ heiminn. Við skrásetjum ekki félaga. Við forðumst að láta í ljós skoðanir okkar á drykkjuvandamálinu í opinberri umræðu, nema við séum til þess hvött.
Í félagsskap okkar er fólk á ýmsum aldri og úr flestum þjóðfélagsstéttum, með mismunandi menntun og efnahag. Sum okkar höfðu drukkið árum saman án þess að vera það ljóst, að við réðum ekki við áfengið. Aðrir hafa verið svo heppnir að uppgötva vanmátt sinn gagnvart áfengi tiltölulega snemma á lífsferli sínum. Afleiðingar drykkjuskapar okkar og hugsunarháttur okkar eru einnig mismunandi. Sumir okkar voru bókstaflega komnir “ í hundana “ áður en þeir snéru sér til AA. Þeir höfðu glatað fjölskyldu sinni, starfi sínu og sjálfsvirðingu. Þeir höfðu lifað í skuggahverfum borganna. Þeir höfðu gist fangelsi og hæli, ótal sinnum. Þeir höfðu framið margar alvarlegar misgjörðir gegn þjóðfélaginu, fjölskyldum sínum, vinnuveitendum og sjálfum sér.
Sumir okkar hafa bæði sloppið við fangelsi og hæli og ekki misst atvinnu sína sökum drykkjuskapar. En þrátt fyrir það hefur þetta fólk komist að þeirri niðurstöðu að áfengisneysla þess brýtur í bága við eðlilega lifnaðarhætti. Þegar svo virtist, sem áfengisneysla væri orðið því nauðsyn, þá leitaði einnig þetta fólk hjálpar AA-samtakanna, frekar en að halda áfram hinum ábyrgðarlausa drykkjuskap sínum.
Öll hin æðri trúarbrögð eiga sína áhangendur innan samtakanna og margir trúarleiðtogar hafa stutt starf okkar. Meðal okkar eru jafnvel menn sem sjálfir telja sig vera trúleysingja eða guðsafneitara. Aðild að einhverri ákveðinni trúarstefnu er ekki skilyrði fyrir þátttöku í samtökunum.
Það sem sameinar okkur er hið sameiginlega vandamál, - áfengið. Með því að koma saman á fundi og ræðast við og með því að hjálpa öðrum alkóhólistum að ná saman, tekst okkur einhvern veginn að halda okkur allsgáðum og losa okkur við drykkjuástríðuna, sem áður var ráðandi afl í lífi okkar.
Við höldum því ekki fram að við séum þeir einu, sem þekkjum leið út úr vandamáli ofdrykkjunnar. Við vitum að leiðir AA-samtakanna hafa hjálpað okkur sjálfum og við höfum séð þær bera árangur næstum undantekningarlaust hjá þeim nýliðum, sem í einlægni vildu hætta að drekka. Fyrir tilstilli AA höfum við lært sitthvað um alkóhólismann og sjálf okkur að auki. Við reynum að sofna ekki á verðinum en færum okkur staðreyndirnar í nyt, því þar virðist lykilinn að heilbrigði okkar að finna. Hjá okkur verður það ávallt að vera aðalatriðið, að vera allsgáð.
Það sem við höfum lært um alkóhólisma
Það fyrsta, sem við höfum lært um alkóhólismann er að hann er eitt af elstu vandamálum mannkynsins. Það er ekki fyrr en á allra síðustu tímum, sem við fórum að njóta góðs af hinum nýju viðhorfum til þessa vanda. Til dæmis vita læknar nútímans töluvert meira um alkóhólisma en fyrirrennarar þeirra. Þeir eru farnir að stiggreina þetta vandamál.
Þar sem ekki er til nein sérstök ,,AA skilgreining" á alkóhólisma, hafa flestir okkar fallist á þá skýringu, að sjúkdómurinn sé sambland af líkamlegum og andlegum þáttum. Við álítum okkur hafa verið haldin óráða löngun til áfengisneyslu, umfram getu okkar til að taka afleiðingunum hennar og að hafa skellt skollaeyrum við öllu er heitið gat heilbrigð skynsemi í þeim efnum. Áfengisástríðan var ekki aðeins óeðlileg, heldur létum við iðulega undan henni þegar allra verst stóð á. Við vissum ekki hvenær eða hvernig við gátum hætt að drekka. Oft virtist svo sem okkur skorti skynsemi til þess að ákveða hvenær við ættum ekki að byrja.
Sem alkóhólistar höfum við lært að viljastyrkurinn einn, hversu mikill sem hann kann að vera á öðrum sviðum, dugir hvergi til þess að halda okkur frá áfengi. Við höfðum reynt að fara í tímabundið bindindi. Við höfðum gefið drengskaparheit. Við höfðum skipt um víntegundir. Við höfðum reynt að drekka eingöngu á ákveðnum tímum sólarhringsins. En engar áætlanir stóðust. Fyrr eða síðar fórum við á fyllerý, í blóra við skynsemi og góðan vilja.
Í örvæntingu höfum við lifað það að þykjast viss um að við værum ekki heil á geði. Við fyrirlitum okkur sjálf fyrir að sóa þeim hæfileikum sem við vorum gædd og fyrir þau vandræði, sem við leiddum yfir fjölskyldu okkar og vini. Oft lögðumst við í sjálfsmeðaumkun og héldum því fram að okkur yrði aldrei við bjargandi.
Núna getum við brosað að þessum endurminningum, en á sínum tíma var þetta óþægileg og andstyggileg reynsla.
Núna getum við fallist á það, að hvað okkur áhrærir, er alkóhólisminn sjúkdómur, stigvaxandi sjúkdómur, sem ekki verður “læknaður“, en sem hægt er að halda í skefjum, ekki síður en mörgum öðrum sjúkdómum. Við erum sammála um að það sé engin skömm að því að vera sjúkur, svo framarlega sem við horfumst hreinskilningslega í augu við vandamálið og reynum að gera eitthvað til úrbóta. Við viðurkennum hiklaust að við séum ofnæm fyrir áfengi og að ekkert sé eðlilegra en að forðast það sem ofnæminu veldur.
Okkur er nú orðið það ljóst að hafi maður einu sinni farið yfir hina ósýnilegu markalínu, sem skilur drykkju og ofdrykkju, þá verði maður alkóhólisti það sem eftir er ævinnar. Við þekkjum enga leið frá ofdrykkju til “hófdrykkju“. “Einu sinni alkóhólisti, ávallt alkóhólisti“, er staðreynd sem við verðum að horfast í augu við og lifa samkvæmt.
Við höfum einnig orðið þess áskynja að alkóhólistinn á ekki margra kosta völ. Haldi hann áfram að drekka, stigversnar ástand hans. Hann er á öruggri leið í ,,strætið". Hans bíður spítalavist, fangelsi-, hælisvist, eða jafnvel dauðdagi um aldur fram. Hann á ekki annarra kosta völ en að hætta alveg að drekka – bragða aldrei dropa af áfengi í neinni mynd. Sé hann fús til þess að taka þessa stefnu og notfæra sér þá hjálp, sem honum býðst, þá gæti honum opnast alveg nýr heimur.
Sú var tíðin, að við töldum okkur trú um, að það eina sem við þyrftum að gera, til þess að hafa hemil á drykkjuskapnum, væri að hætta eftir annað glasið, eða eftir einhvern annan tiltekinn glasafjölda. En smám saman varð okkur ljóst að það var hvorki fimmta, tíunda né tuttugasta glasið, sem úrslitunum réði, heldur hið fyrsta. Það var fyrsti sopinn sem kom okkur úr jafnvægi. Það var fyrsti sopinn, sem kom hringekjunni af stað. Það var fyrsti sopinn, sem vakti þær sveiflur, sem um síðir leiddu til taumlauss drykkjuskapar.
Svo má geta þess að áþvingað bindindi reyndist okkur yfirleitt neikvætt. Sumum okkar tókst að halda sér þurrum nokkra daga, vikur eða jafnvel nokkur ár. En við nutum ekki lífsins. Okkur fannst við vera píslarvottar. Við urðum bráðlynd og erfið í umgengni. Við hlökkuðum til þeirrar stundar, þegar við kynnum að geta drukkið á nýjan leik.
En eftir að vera komin í AA, öðlumst við annað viðhorf til áfengisvandamálsins. Við getum nú varpað öndinni léttar og við höfum það á tilfinningunni að við séum frjáls, öll löngun í áfengi jafnvel horfin. Þar sem við getum ekki vænst þess að geta nokkurn tíma drukkið “í hófi“ framar, þá einbeitum við okkur að því að lifa daginn í dag á sem eðlilegastan hátt og án áfengis. Dagurinn í gær er okkur horfinn. Morgundagurinn er óborinn. Dagurinn í dag er það eina sem við þurfum að fást við þegar áfengisneysla er annars vegar. Og við þekkjum það af reynslunni að jafnvel mesta “ byttan “ getur þraukað þurrbrjósta 24 klukkustundir.
Þegar við fyrst heyrðum AA-samtakanna getið, þá virtist það yfirnáttúrulegt að nokkur fyrrverandi ofdrykkjumaður gæti náð og búið við það heilbrigði, sem eldri AA-félagarnir töldu sig njóta. Sum okkar höfðu tilhneigingu til að halda að okkar drykkjuskapur hefði verið sérstæður og okkar reynsla frábrugðin annarra, að leiðir AA-samtakanna gætu hjálpað sumum en varla okkur. Svo voru aðrir, er ekki höfðu ennþá beðið alvarlega hnekki af drykkjuskap sínum, sem ályktuðu að AA-samtökin gætu verið ágæt fyrir “drykkjuræfla“ götunnar en sjálfir mundu þeir geta ráðið fram úr sínum vanda.
Reynsla okkar í AA-samtökunum hefur kennt okkur tvö mikilvæg atriði. Í fyrsta lagi, að vandamál þau sem alkóhólistinn á við að glíma, eru í grundvallaratriðum þau sömu, hvort sem hann sníkir sér fyrir bjórglasi eða hann er framkvæmdastjóri stórfyrirtækis. Og hitt, að nú vitum við að leiðir AA-samtakanna til bata eru færar sérhverjum þeim alkóhólista, sem í einlægni leitar þeirra, án tillits til fortíðar hans eða þeirra drykkjusiða sem hann ástundaði.
Við tókum ákvörðun
Allir AA-félagar hafa orðið að taka eina mikilvæga ákvörðun, áður en þeir gátu fundið öryggi og aðlagast hinni nýju lífsstefnu, lífi án áfengis. Við urðum að viðurkenna staðreyndirnar um okkur sjálf og raunverulegt stig drykkjuskapar okkar, í fyllstu hreinskilni. Við urðum að viðurkenna vanmátt okkar gegn áfengi. Þetta var sumum okkar beiskasti bitinn. Þekking okkar á alkóhólisma var takmörkuð. Við vorum haldin hleypidómum gagnvart hugtakinu “alkóhólisti“. Við settum það einkum í samband við algjörlega vonlausa einstaklinga, eða við töldum það niðrandi í einhverri mynd. Sumir þrjóskuðust við að viðurkenna sig sem alkóhólista. Aðrir héldu dauðahaldi í mátt sinn og megin og vildu leysa málið sjálf.
Flestum okkar létti þó þegar við fengum þá skýringu, að alkóhólismi væri sjúkdómur. Okkur varð ljóst, að skynsamlegt hlaut að vera að leita lækninga við sjúkdómi, sem var að leggja líf okkar í auðn. Við hættum að telja sjálfum okkur og öðrum trú um að við gætum umgengist áfengi, þrátt fyrir að allt benti til hins gagnstæða.
Frá byrjun var lögð áhersla á það við okkur að enginn nema við sjálf gætum fullyrt hvort við værum alkóhólistar eða ekki. Játningin varð að vera gerð af einlægni og grundvölluð á eigin skilningi - en ekki af lækni, maka, eða öðrum ráðgjafa. Vinir okkar hefðu getað komið okkur í skilning um eðli vandamáls okkar, en við sjálf vorum þau einu sem gátum skorið úr um hvort áfengisvandamálið væri orðið okkur óviðráðanlegt eða ekki.
Þrásinnis spurðum við: Hvernig get ég vitað hvort ég er raunverulegur ofdrykkjumaður? Okkur var sagt, að ekki væri til neinn algildur mælikvarði til ákvörðunar alkóhólisma. Samt varð okkur ljóst að þekkja mátti viss hættumerki. Færum við á fyllerý þegar öll skynsemi mælti á móti því, eða ef drykkjuskapur okkar færi stigversnandi, eða ef við værum hætt að njóta drykkjunnar eins og áður, þá gat sérhvert þessara atriða verið einkenni sjúkdóms þess, sem nefndur er alkóhólismi. Þegar við hugleiddum reynslu okkar af drykkjuskap og þær afleiðingar, sem hann hefur í för með sér, styrktust líkurnar yfirleitt til muna.
Það var ekki óeðlilegt, þótt við héldum að hið væntanlega líf án áfengis yrði dauft og leiðinlegt. Við óttuðumst að hinir nýju kunningjar okkar í AA hlytu annaðhvort að vera ósjálfstæður lýður eða það sem verra var, þrautleiðinlegt sértrúarfólk. Þess í stað komumst við að raun um að þeir voru ekki síður mannlegir en við sjálf og með sérstakan hæfileika til þess að skilja vandamál okkar án fordæmingar, þeirrar fordæmingar, sem við þekktum svo vel vegna fyrri afskipta okkar af bindindisfólki.
Við fórum að velta því fyrir okkur, hvað við þyrftum að gera til þess að halda okkur ódrukknum, hver félagsgjöldin í AA kynnu að vera og hver stjórnaði félagsskapnum, bæði heima og erlendis. Fljótt komumst við að raun um að AA leggur engar kvaðir á neinn, þar er ekki krafist neinna sérstakra umgengnis- eða lífsvenja. Inntöku- eða félagsgjöld eru heldur engin, en nauðsynleg útgjöld til húsaleigu, veitinga eða annars tilfallandi, eru greidd með samskotum í “pottinn“ á fundum, en jafnvel þess konar framlög eru ekkert skilyrði fyrir þátttöku.
Við urðum þess fljótlega áskynja að AA-samtökin eru ekki skipulagður félagsskapur og þar eru engir valdamenn í venjulegri merkingu þess orðs. Undirbúningur og skipulagning funda og önnur störf, sem eru nauðsynleg til þess að halda félagsskapnum saman, eru unnin af óformlegum nefndum, þar sem skipt er um nefndarmenn í áföngum. Þessar nefndir gegna þjónustuhlutverki í deildinni sinni takmarkaðan tíma, án valdastöðu.
Hvernig má það vera að okkur geti tekist að halda okkur frá áfengi í svona óformlegum og lausbeisluðum félagsskap?
Svarið er, að þegar við á annað borð höfum náð einhverjum árangri, þá reynum við að halda honum með því að notfæra okkur hina happasælu reynslu fyrrrennara okkar í AA.
Reynsla þeirra bendir okkur á ákveðnar leiðir, sem okkur er frjálst að fara eftir, eða hafna ef okkur sýnist svo. Vegna þess að við gerum okkur ljóst að mikilvægasta atriðið í lífi okkar í dag er að vera ódrukkin, þá álítum við það hyggilegast að fylgja fordæmi þeirra, sem nú þegar hafa fært sönnur á, að leiðir AA-samtakanna til bata bera raunverulegan árangur.
Við tökum ekki á okkur neinar skuldbindingar, segjumst t.d. ekki ætla að fara í bindindi ævilangt. Í stað þess reynum við að fara eftir því, sem við köllum “Tuttugu og fjögurra stunda áætlun.“ Við einbeitum okkur að því að vera ódrukkin yfirstandandi sólarhring. Við reynum aðeins að komast yfir einn dag í einu án áfengis. Ef við finnum til áfengislöngunar, þá látum við hvorki undan né spyrnum á móti, heldur frestum við því bara til morguns.
Við leitumst við að vera heiðarleg og raunsæ í hugsun, þar sem áfengi er annars vegar. Ef áfengislöngun slær niður í okkur – en sú freisting smáhverfur þegar við aðlögumst AA - þá spyrjum við okkur sjálf, hvort það mundi borga sig að taka áhættuna, í ljósi þeirrar reynslu, sem við höfum af afleiðingum fyrri drykkjuskapar. Við vitum að okkur er fullkomlega frjálst að drekka ef okkur sýnist svo, í því efni er okkur frjálst að velja eða hafna. Mikilvægast af öllu er að horfast í augu við þá staðreynd, að við verðum ávallt alkóhólistar hversu lengi sem við annars kunnum að hafa verið þurr, og alkóhólistar geta ekki drukkið ,,í hófi" eða “eðlilega“ svo vitað sé.
Við notfærum okkur líka reynslu hinna heppnu brautryðjenda í öðru tilliti. Við höldum venjulega áfram að mæta á fundi í deildinni okkar, sem við erum orðin tengd sterkum böndum. Það eru engar reglur, sem þvinga okkur til þess. Við getum heldur ekki alltaf skýrt það, hvers vegna persónulegar reynslusögur annarra félaga virðast hafa jákvæð áhrif á okkur. Flestum okkar finnst samt að fundarsókn og annað lausbeislað samband milli AA- félaga sé mikilvægur þáttur í varanlegri reglusemi.
Tólf spor til bata
Við höfðum ekki haft mikil afskipti af AA samtökunum, þegar við heyrðum getið ,, tillögu um tólf spor til lausnar ofdrykkjunni" - eða ,,reynslusporanna" eins og þau líka hafa verið kölluð. Okkur var sagt að með hinum tólf sporum hafi brautryðjendurnir reynt að skilgreina leið sína frá óbeisluðum drykkjuskap til eðlilegt lífs hins ódrukkna manns. Við komumst að raun um að forsenda fyrir árangri virtist vera auðmýkt, samfara trausti á kraft máttugri okkar eigin vilja. Sumir kusu að kalla þennan mátt Guð, en annars var okkur sagt að hver og einn væri alveg látinn um túlkun sína í þeim efnum. Þar sem áfengi hafði óneitanlega verið okkur yfirsterkara á meðan við drukkum, var eðlilegt að við fengjumst til að viðurkenna að við værum ekki fær um að stjórna fleytunni upp á eigin spýtur og að það væri hyggilegt að leita hjálpar útávið. Með vexti okkar í AA-samtökunum hefur skilningur okkar á æðra mætti þroskast en þar ræður okkar persónulega skoðun, enginn hefur þröngvað henni upp á okkur.
Varla þurfti heldur að fara í grafgötur með það, hvort sem miðað varr við reynslu eldri félaga eða tólf spora leiðina, að í okkar eigin tilraunum til þess að losna frá áfenginu, var okkur mikill styrkur í samstarfi okkar við aðra ofdrykkjumenn, er leituðu ásjár samtakanna. Hvenær sem tækifæri gafst, þá reyndum við að leggja fram okkar skerf, minnug þess, að gagnaðilinn var sá eini sem með vissu gat skorið úr um það, hvort hann var alkóhólisti.
Reynsla hinna mörgu AA-félaga, sem blásið hafði nýju lífi í þrjá velkta málshætti reyndist okkur líka vegvísir. Fyrstan má telja:
“First Things First“ - Byrjum á byrjuninni. Hann á að minna okkur á það að við getum ekki gert allt í einu, aldrei gleyma því, að frumskilyrðið til þess að tilraunir okkar til enduruppbyggingar sjálfra okkar takist, er að vera ódrukkin.
“Easy Does It “ Taktu því rólega, er annar gamall málsháttur blásinn nýju lífi, ofdrykkjumönnum til eftirbreytni, en þeir leiðast iðulega út í átök, sem eru þeim um megn – jafnvel þótt um jákvæð átök sé að ræða.
“Live And Let Live“ Gættu þín, aðrir gæta sín, er þriðji speki-strengurinn í AA-hörpunni, ítrekuð áminning til drykkjumannsins um að hann verði að gæta þess að stökkva ekki upp á nef sér út af smámunum, hversu lengi sem hann annars kann að hafa verið ódrukkinn.
Bókakostur AA-samtakanna er flestum okkar mjög mikill styrkur á hinni nýju braut. Ekki leið á löngu þangað til við komumst í kynni við AA-bókina (Alcholics Anonymous) og lásum hana. Bók þessi segir frá reynslu þeirri og leiðum, sem brautryðjendur telja að orðið hafi þeim drýgsta hjálpin til bata. Margir þeir sem lausir hafa verið við áfengi árum saman lesa hana enn sér til skilnings og uppörvunar. Sama má segja um aðra bók, er kom út nokkru seinna, Tólf reynsluspor og tólf erfðavenjur. Þriðja bókin, AA-samtökin slíta barnsskónum (AA comes of age), er ágrip af sögu samtakanna, er skýrir frá, hvernig stefna þeirra, samheldni og þjónusta þróaðist. Þjónustunefndir samtakanna mæla líka með ýmsum bæklingum sem AA-útgáfan gefur út, en þeir fjalla um sérhæfðari vandamál drykkjuskaparins og AA.
Þar sem AA er í rauninni lífsvettvangur, hefur fáum okkar tekist með nokkurri nákvæmni að skilgreina hlutdeild einstakra þátta hinna ýmsu samanfléttuðu strauma, sem hafa haft áhrif á líf , frá drykkjuskap til afturhvarfs. Viðbrögð okkar við AA-stefnunni eru ærið misjöfn en samt getum við fullyrt að þótt aðrar tilraunir okkar til þess að ná tökum á vandamálinu hafi brugðist, þá hafa leiðir AA-samtakanna jafnan staðist. Fjöldi félaga sem hafa verið ódrukknir árum saman, segjast mjög einfaldlega hafa tileinkað sér “trúarleiðina“, en geta þó engan veginn skilgreint til fulls, hvað AA raunverulega er þeim. Þeri reyna svo að smita aðra af trú sinni, smita aðra, sem ekki loka augunum fyrir þeim ógnvekjandi klækjum, sem bölvaldur áfengisins notar gegn ofdrykkjumanninum.
Við teljum að leiðir AA-samtakanna frá ofdrykkju til afturbata, séu færar næstum hverjum og einasta þeirra, sem einlægan vilja hafa til að hætta drykkjuskap. Árangurs gætir þó oftast lítið þegar viðkomandi finnur að verið er að ýta honum á fjörur samtakanna, hversu vel meintar sem þær tilraunir vina, ættingja, lækna eða annarra kunna að vera. Ofdrykkjumaðurinn sjálfur verður að horfast í augu við sitt eigið vandamál.
Við höfum orðið að horfa upp á þó nokkrar hrasanir, áður en viðkomandi næði línunni. Aðra höfum við séð gera sýndartilraunir til að fylgja hinum troðnu slóðum þúsundanna, sem björguðu sér frá drykkjuskap. Að jafnaði dugar sýndartilraunin skammt.
Gaumgæf athugun og löng reynsla hefur kennt okkur að hversu djúpt sem drykkjumaðurinn kann að vera sokkinn eða hversu hátt eða lágt hann kann að rísa efnahags- eða þjóðfélagslega, þá sé AA leiðin honum jafnan fær til björgunar úr sjálfheldu hinna yfirþyrmandi drykkjuvandræða. Sú leið hefur reynst okkur flestum greiðfær.
Þegar við fyrst snérum okkur til AA-samtakanna áttu mörg okkar við fjölda alvarlegra vandamála að glíma, m.a. peninga- og fjölskylduvandræði, atvinnukreppur og fleiri persónulega erfiðleika. Við fundum fljótt að áfengið var brýnasta allsherjar vandamál okkar. Þegar okkur á annað borð hafði tekist að beisla það, var auðvelt að leysa önnur vandræði. Ekki hefur lausn þeirra mála þó alltaf legið á lausu en okkur hefur reynst miklu auðveldara að glíma við þau til úrlausnar, þegar drykkjuskapurinn ekki truflaði okkur eins og áður fyrr.
Ný lífsviðhorf
Sú var tíðin, að margir okkar héldu að áfengi væri það eina, sem eftirsóknavert væri í lífinu. Við gátum ekki einu sinni hugsað okkur líf án áfengis. En svo undarlega bregður við að nú finnst okkur við ekki hafa verið svipt neinu. Aftur á móti finnst okkur við hafa öðlast nýtt lífsviðhorf. Við höfum eignast nýja vini, öðlast nýja framkomu og víðari sjóndeildarhring. Eftir áralanga örvæntingu og vonleysi finnst mörgum okkar sem þeir séu raunverulega fyrst nú að byrja að lifa lífinu. Okkur er hugleikið að lifa og starfa í þessum anda, með fólki sem enn þjáist ,eins og við forðum, áður en við fengum losað okkur við áfengisbölið, fólki sem leitar ljóssins út úr myrkrinu.
Alkóhólismi er eitt af höfuð vandamálum þjóðfélagsins. Það er áætlað að milljónir karla og kvenna þjáist af þessum stigvaxandi sjúkdómi. Sem AA-félagar fögnum við hverju því tækifæri, sem okkur gefst til þess að láta hvern þann sem leitar hjálpar, njóta góðs af reynslu okkar til að stemma stigu við þessum sjúkdómi. Við gerum okkur það ljóst að ekkert sem við segjum muni hafa neina raunverulega þýðingu, fyrr en alkóhólistinn sjálfur er fús til þess að viðurkenna, eins og við forðum, að honum sé um megn að stjórna lífi sínu, nema án áfengis og að hann vilji þiggja hjálp.
ºººººº ºººººº ºººººº ºººººº
Ég er ábyrgur....
Þegar einhver biður um hjálp, hvar sem hann er staddur, vil ég að útrétt hönd AA samtakanna sé þar nærri... og ég ber ábyrgð á því.
|
